Acı izin verdiğin kadar acıtır bilirsin...

Gitmeler önce gözlerde başlar. Önce gözler terk eder sevdiğini. Önce gözler uzaklaşır sevdadan. Dilin tüm inkârına sevdiğini inandırma telâşına karşı gözler anlatır doğruyu. Yalansız riyasız söyleyiverir bittiğini. "Artık demir almak günü geldi bu limandan" der acımasızca. Bakarken içi titreyen gözler görmez olur seni. İzlersin yapacak bir şey yoktur çünkü. Hayatının tam ortasına gelip yerleştiği zamanı kabul ediş gibi gidişi kabul edersin. Bilirsin ki her çaba boşuna. Gitmek düştüyse akla her söz daha derin bir yara. Beklersin sorgusuzca yerleştiği yüreğinin üzerine basa basa gidişini izlersin. Konuşmak nafiledir artık. Ne söyleyecek kelime ne anlatacak duygu kalmamıştır. Sensiz nefes alamayandır giden. Yokken nefes alamadığındır. İnanamaz ama izlersin. Dilin de gözler kadar dürüst olacağı günü beklersin. Acıtır her yalan her sahte dokunuş yakar tenini beklersin. Mutluluğundur giden. Kalbin kanar ama izlersin. Söyleyemediklerinle yanmaya başlar boğazın. Hayallerindir sevdandır giden. Kocaman bir boşluk bırakır ardında doldurmayı öğrenirsin. Kendini hazır hissettiğinde söyleyecek makul bir sebep bulduğunda zamanı geldiğinde dillendirir gidişini. Bildiğin bir masalı anlatır gibi oyuncularını hikâyesini sonunu bildiğin bir filmi izletir gibi. Anlatır dinlersin. Gider izlersin. Acı izin verdiğin kadar acıtır bilirsin...